Hasta que vuelvan las ballenas
Como bien saben los habituales, teníamos ganas de ir a descansar un tiempo a Puerto Pirámides. Preguntamos, como bien saben, cuánto tiempo querían que estuviésemos allí y las croquetillas votaron en masa la opción de coña, la que se pone para hacer la gracieta, para darle un poco de picante al asunto. Así, de la noche a la mañana, nos vimos condenados a permanecer en este pequeño pueblo de cuatrocientos habitantes hasta que vuelvan las ballenas, dentro de seis meses, como bien saben.
Y aquí estamos, pensando cual es la mejor opción para alojarse una larga temporada, pensando incluso si intentamos trabajar en algo para ganarnos el sustento durante este período. ¿Pero no os habíais ido de Barcelona para no trabajar? Sí, pero algo habrá que hacer aquí, ¿no? De momento y hasta decisiones definitivas, inspeccionamos el terreno.
Cuatrocientos habitantes he dicho, es verdad, pero sólo por la noche. Durante el día la población aumenta ostensiblemente debido a los visitantes que acuden a visitar la fauna de Península Valdés, que no sólo de ballenas vive el turista. En todo caso, incluso en hora de máxima afluencia, sigue siendo un lugar tranquilo, muy tranquilo.
El pueblo vive de cara a una playa de chicle, que se agranda o estrecha dependiendo de las mareas. Pero no un poquito como en el Mediterráneo, que es un mar de juguete, son cinco metros de diferencia en la altura del Atlántico, lo que supone que por la tarde la playa se ha ensanchado doscientos metros respecto a la mañana. Tan espectacular es la cosa que parece de mentirijillas, como si David Copperfield hubiera metido mano en el asunto. Lo extraño es que la gente no disfruta de estos campos de fútbol naturales que dios les ha dado. Si los pillan en Brasil o en Gijón…
Por las mañanas, en un chiringuito que el ayuntamiento tiene montado en la playa, hay sesiones de adoctrinamiento cristiano para niños. Se les leen los salmos y se les explican con ejemplos para niños, que por supuesto no entienden los niños porque no los entiendo ni yo, que soy bastante niño. Y eso que yo los escuchaba. Y es que la instructora cristiana veía su voz brutalmente amplificada por un equipo de sonido de la hostia. Menos mal que la cosa no dura más de una hora, que a los niños no los aguantan más tiempo quietecitos.
Por las noches se organizan conciertos de música a los que no va ni dios. Con cuatrocientos habitantes qué coño quieres. Ya hemos acudido a uno de rock al lado del hostal y a otro de ska en la playa. Era un poco raro estar escuchando ska en el mismo chiringuito en el que por la mañana se les explicaba a los niños el reino de los cielos. Más extraño aún era el público, unas veintes personas entre madres, niños y perros. Ska para familias, vamos. Como el cantante desafinaba como un perro, ¿cuántos años te caen por cortarle las cuerdas vocales a un tipo como ése? nos distrajimos con los críos que saltaban a la arena desde el techo del escenario. Mucho más interesante que la música.
A los pobres del ska les salió un competidor inesperado, la puesta de sol. La mejor puesta de sol de entre las puestas de sol que es fan y es desfán, así que el público acabó de espaldas al escenario contemplando aquella maravilla. Tan grandioso era que ni molestaba la música diabólica perpetrada a nuestras espaldas.
Gastronómicamente, ¡por fin pescado! Después de varios días hemos comido algo decente, salmón blanco fresco, recién pescado, y pensamos abandonar la dieta Oreo para degustar todas las viandas que el mar nos ofrezca. Sí, definitivamente es una buena forma de matar el tiempo.
Conclusión: tampoco está tan mal Puerto Pirámides para esperar a que lleguen las ballenas. Si es que las croquetillas son sabias, aunque no creo que pongamos más opciones de coña en la Croquencuestas.











També podeu fer una contra-enquesta per preguntar si realment volem que estigueu aquí 6 mesos. Casi que haurem de fer un grup al Facebook: “Yo no quiero que se queden 6 meses”
Així són els viatges, imprevisibles
A fastidiarse tocan. Eso os pasa por hacer bromitas y confiar en los croquetillas
Un abrazo
Mamones 6 meses?? No me jodas que vais a cumplir jaja sois capaces. Venga animaros a hacer una contraencuesta! Que pasada la puesta de sol en foto,en directo la reostia supongo! Cabrooooooooooneeees!
votu pel grup al facebook!!! alejo reconeix que ets un trampós i vas votar molts copsssssssss
Las croquetas esquiadoras han estado pensando “nuevas fórmulas” de estar donde no se está: consultad
.. os conviene , sin lugar a dudas, seis meses de sincera reflexión cristiana y de catequesis con los niños…sobre todo a la croqueta varón que, te recuerdo, sigues en grave pecado mortal…
..ahora bien,.. una cosa es lo que te conviene hacer, y otra cosa es lo debes hacer, lo que has de hacer : ponerte cada puñetero día a jugar al futbol juuuuusto al lado de los aburridos niños…el único modo de que no te tires seis meses seis en tan concurrida urbe, sin traicionar a los votantes,.. es que te echen…
La posta de sol fantástique.
Voto per la contra-enquesta o grup de facebook.
Mestres a ” fastidiarse toca” i aixi un altre dia no anireu fent brometes.
¿Y qué sabéis hacer? (para trabajar, me refiero)
¡Qué gran solución Pucha! Nos ponemos a ello inmediatamente. Eso sí, puede que en vez de echarnos de la isla nos echen al mar desde un helicóptero, que ésto es Argentina, hermano.
¡Qué recuerdos el pecado mortal! Se me han saltado las lágrimas recordando mi instrucción cristiana.
De contraencuestas y grupos de Facebook, ná de ná. Nos hicimos los chulos y como chulos cumpliremos.
Sabemos hacer que trabajamos. Nos sale que ni bordado.
Parece un buen sitio para olvidarse del estrés. Os hubiera ido mejor más adelante, para “descansar” de ir de aquí para allá, pero qué se le va a hacer… ya se sabe que si haces el buñuelo poniendo encuestas no puede salir nada bueno, así que lo mejor es aprender a hacer croquetas de verdad, que tiempo tenéis.
“El orgullo es el primero de los tiranos, pero también el primero de los consuelos”
Yo creo que un video con 2 croque-ballenas bien creadas saliendo del agua, también valdría …
Mita’ls, tots els que van fotre-us les vacances enlaire, se’n penedeixen… no sou conseqüents!!!!
Me han hecho reirrrr muchoooo, excelente relato de lo que vive en península, joder tío!