• Inicio
  • CROQUEBLOG
  • CROQUENCUESTAS
  • ENTREVISTAS
  • CROQUEMAPA
  • PAISES
    • MÉXICO
    • GUATEMALA
    • UTILA
    • NICARAGUA
    • COSTA RICA
    • PANAMÁ
    • COLOMBIA
    • ECUADOR
    • PERÚ
    • BOLIVIA
    • CHILE
    • ARGENTINA
    • LOVE BOAT
  • CROQUEFOTOS
  • RECETAS
  • SOUVENIRS
  • MUNDOCROQUETA

« Guía Croquística: Punta Tombo John Boy en Punta Tombo »

Febrero 5, 2010

Hotel, dulce hotel

El bosque petrificado de Sarmiento.

De Sarmiento conocemos poco pero lo poco que conocemos lo conocemos mucho. Y ese mucho es el Hotel Colón. Bajo este prometedor nombre se esconde un hostalito sencillo cuyo único atractivo reside en el imponente bar, todo amueblado en madera con una cálida barra donde te puedes quedar a vivir, que recuerda mucho a un antiguo bar madrileño, de ésos donde se va a pasar la tarde tertuliando y tomando un cafecito.

Tan acogedor era el barsito que nos sentamos a una de sus mesas y volaron las horas jugando a cartas, bebiendo mate y contando mentiras, tralará, junto a otra pareja catalana que el azar puso en nuestro camino. Que si a quien le toca el mate, que si Barcelona es un timo, ¡¡¡Uno!!! que si voy a pedirle más agua caliente a la señora, que si en qué sentido va la partida, que si cuando vuelva quiero trabajar en algo que me guste, ¿y que es lo que te gusta? pues no lo se, pero ya se me ocurrirá algo.

Sin darnos cuenta nos dieron las uvas y nos entraron las prisas, en parte porque nos daba un poco de vergüenza habernos desviado de nuestra ruta para pasarnos el día en un bar, en parte porque lo que habíamos ido a buscar a Sarmiento, el Bosque Petrificado, estaba a punto de cerrar sus puertas. ¡Va coño, un esfuerzo! y conseguimos librarnos del magnetismo del bar del Colón y emprender rumbo al parque. Llegamos tardísimo, nos dejaron pasar de milagro.

La cosa consiste en un valle desértico donde el viento ha esculpido curiosas formas en las rocas, de entre ellas destaca un enorme falo, y que está lleno de árboles fosilizados. Parecen troncos tirados por ahí, al tuntún, quizás arrastrados por una riada o colocados expresamente para poder montar un parque y cobrar entrada triple a los extranjeros, pero cuando te acercas y los tocas lo que parece madera se convierte en roca, roca al tacto, madera para la vista. Pero lo más impresionante son la infinidad de astillas que cubren todo el sendero, astillas de madera que son de roca, que jurarías que son de madera pero que en realidad son de roca, y puedo certificarlo porque de un lametazo el gusto deshizo el empate entre la vista y el tacto. Otra curiosidad, a la salida del parque te registran la bolsa y los bolsillos para que no te lleves nada, pero los muy inocentes no le prestan la más mínima atención al recto y en el recto, créanme, un par de astillas caben fácil.

De regreso y aún con remordimiento de habernos instalado casi todo el día en el bar del Colón, nos fuimos a recorrer la ciudad, que en realidad no tenía demasiado, ni perros habían, en busca de algún sitio para cenar. Lo primero que encontramos fue el puticlub, que de eso no falta en ningún sitio, y después de un buen rato de caminar y de preguntar a lugareños que negaban la existencia de restaurante alguno en aquella cuidad, llegamos a un garito donde comimos los que nos dieron. Alegres y tristes volvimos al calor de nuestro refugio, a disfrutar por última vez de su abrigo hogareño, a despedirnos con una largo abrazo de su barra de madera que esta vez sí, era de madera.

Por último, para los amantes de los refranes aclarar que no, no fuimos a cagar en Sarmiento, por si las moscas.

VN:F [1.6.4_902]
espere por favor...
Rating: 8.0/10 (1 vote cast)

[Translate]
Print Friendly
Comparte:                 

4 Responses to “Hotel, dulce hotel”

  1. Patri i Dani dice:
    Febrero 5, 2010 en 7:31 am

    Y es que estabamos tan agustito en el hotel Colón…
    On sou?
    La Ruta 40 hizo estragos en nosotros… quin viatge tu! Segur que el camí de la costa era mes tranqui!!!
    Hem arribat a Puerto Natales, dema, segurament sortim de passejada de 4 o 5 dies per el Torres del Paine, donde seguramente nos “despainaremos” (us ha fet gracia??) perque aqui fot un ventet i un fred de collons!
    Un petó als 2, a veure si tornem a trobar-nos per el camí.
    Cuideu-vos molt Croquetes!!!!
    MUAC!!!!

    VA:F [1.6.4_902]
    Rating: 0 (from 0 votes)
  2. Dani i Patri dice:
    Febrero 5, 2010 en 8:27 am

    Hola Croquetes!!!
    Y es que estábamos tan agustito en el hotel….. ja us heu fet amb un mate???
    Us hem deixat un comentari abans pero crec que no ho hem fet be perque no s’ha publicat, i com sabem que fa il·lusió rebre comentaris ho tornem a intentar.
    On sou? Nosaltres estem a Puerto Natales, demà nem a fer la passejada de 5 dies per el Torres del Paine, donde seguro nos “despainaremos” (us ha fet gracia?) perque aquí fot un ventet i un fred de nassos.
    Cuideu-vos molt i tant de bo ens tornem a trobar pel camí.
    Un petó als 2!
    Dani i Patri

    VA:F [1.6.4_902]
    Rating: 0 (from 0 votes)
  3. mundocroqueta dice:
    Febrero 5, 2010 en 4:41 pm

    Hola companys!!! Si que fa il·lusió, si!! Moltes gràcies.
    Justament avui estem a Punta Arenas i demà arribem a Puerto Natales, per una mica coincidim, llàstima perquè un mate i unes partidetes al UNO ens vindrien de “muerte” ;-p
    Nosaltres anirem diumenge cap a les Torres del Paine però farem una caminata d’un dia fins a un dels miradors de les Torres, som uns fluixos i ja sabeu que com a “campinguerus” som un desastre. Bé, la veritat esque dilluns agafem el ferry pels fiords.
    Molta sort i esperem veure-us pel món.

    VN:F [1.6.4_902]
    Rating: 0 (from 0 votes)
  4. Alberto dice:
    Febrero 8, 2010 en 6:47 am

    Que cosas más raras hay por el mundo…

    VA:F [1.6.4_902]
    Rating: 0 (from 0 votes)

Deja tu croquentario

Clic para cancelar respuesta.

Creative Commons License

MundoCroqueta creada por Cambicio y Mònica está sujeta a una licencia Creative Commons Reconocimiento 3.0.